jueves, 3 de mayo de 2012

RECUERDOS





Sentada en la orilla
con en el encanto de la luna
y mi mirada perdida.

 El perfume de las rosas
que se esparce con el viento
en las noches de verano

En el aire yo respiro
los recuerdos del pasado.

☆҉‿↗ISABEL CORREA PÉREZ❀◕‿◕❀ƸӜƷ




RECUERDO CUANDO ERA NIÑA
SIEMPRE CON LA HOZ EN LA MANO
CORTANDO LA HIERBA PARA EL CABALLO
PARA EL CABALLO Y LAS OVEJAS
QUE ESTABAN A MI CUIDADO

CUENTA MI MADRE HOY CUANDO TODOS NOS JUNTAMOS
QUE LAS OVEJAS ERAN TAN PEQUEÑAS
PERO QUE EN EL MEDIO NO ME ENCONTRABAN
Y POR ESO ME PONÍAN EN LA CABEZA
UN SOMBRERO Y EN LA MANO UN PALO(VARA)
PARA QUE PUDIERAN VERME Y ENCONTRARME
EN EL MEDIO DEL REBAÑO.
yo al lado de mi madre con mi hermana y el carro con las vacas en las quintas año1965


MAS DE UNA VEZ ME SUBÍA A ELLAS
UTILIZÁNDOLAS COMO CABALLITOS
Y CUANDO CRECÍ NO MAS UN POQUITO
YA CABALGABA EL CABALLO A PELO
POR LOS CAMINOS
YO ERA,  ME DECÍA "SALVAJE"
 PEOR QUE UN NIÑO
EN ESE SENTIDO




RECUERDO CUANDO EN EL PUEBLO
ABRIERON UN NUEVO CAMINO
LAS PIEDRAS DE CUARZO
APARECIERON BRILLANDO AL SOL
 ESO ME FASCINO
TODAVÍA HOY POR LOS MONTES 
TENGO COSTUMBRE DE BUSCARLAS
EN LOS CAMINOS
ESAS PIEDRAS DE CUARZO 
CON SU PRECIOSO BRILLO
BUSCANDO TESOROS LES DECÍA
A MIS COMPAÑEROS DE JUEGO
Y TODOS SE AFANABAN 
EN BUSCAR LO QUE A MI ME FASCINABA.☆҉‿↗ISABEL CORREA PÉREZ❀◕‿◕❀ƸӜƷ





con mi hermana a lomos de cuca mi hermana delante y yo con coleta detras.
año 1966.

CUCA LA YEGUA, FUE ELLA LA QUE ME PUDO SALVAR? 

ENTRE MEDIA DOCENA DE VACAS
UN REBAÑO DE OVEJAS
MONTON DE GALLINAS POR EL CORRAL SUELTAS
UN CERDO QUE NO PODIA FALTAR EN CASA
ESTABA CUCA LA DOCIL, AMABLE,CARIÑOSA,LEAL YEGUA QUE A TODAS PARTES NOS LLEVABA,
ME GUSTABA IR A GALOPE AGARRADA A SUS CRINES,
CON MIS COLETAS SUELTAS, SENTIR EL VIENTO EN 
LA CARA, ERA COMO TENER ALAS.
PARA PODER  ALCANZAR SU LOMO,  ME SUBÍA A UN ALTO Y SINO A UNA PARED QUE ESTUVIERA CERCA, EN EL CORRAL NO PODÍA, ME SALÍA A FUERA, CUCA YA SABÍA Y SE ARRIMABA PARA QUE YO PUDIERA SUBIRME A LOMOS DE ELLA.
CON SOLO CUATRO AÑITOS A PELO YO LA MONTABA, 
PERO ALGO PASO EN MI MEMORIA, QUE TODAVÍA HOY
NO LO RECUERDO, DESDE ESE PRIMER DÍA, TODO EL MUNDO LO DIO POR HECHO.
PERO YO SIEMPRE HE DICHO Y DIGO QUE NO LO RECUERDO.
SERA QUE EN MI SUBCONSCIENTE NO QUISE RECORDARLO, PARA QUE NO ME QUITARAN O PROHIBIERAN MONTARLA.
APARECÍ UN DÍA EN CAMA CON UN PIE HINCHADO,DE HECHO SOLO HABÍA UNA PEQUEÑA HERIDITA
QUE NO PARECÍA NADA,PERO QUE A MI EL PIE, EN EL SUELO POSAR NO ME DEJABA.
AQUELLA HERIDA, QUE NO PARECÍA NADA PRONTO SUPURABA Y AL MEDICO EN BRAZOS, MI MADRE TUVO QUE LLEVARME.
POMADAS Y AGUA OXIGENADA RECUERDO QUE ME HECHABAN, PERO DE NADA SERVÍAN Y EN VEZ DE MEJOR A PEOR PARECÍA QUE IBA.
DESPUES DE MUCHO TIEMPO, EL MEDICO DON RAFAEL QUE EN LA GUARDIA CONSULTABA,
CON UNAS PINZAS QUISO EXTRAER ALGO QUE ASOMABA
Y YO DE DOLOR GRITABA,HASTA QUE SE DIO CUENTA 
QUE UN TROZO DE HUESO ERA LO QUE ENTRE SUS PINZAS SUJETABA.
DE INMEDIATO LE DIJO A MI MADRE "SU HIJA TIENE QUE INGRESARLA" EL LE DIJO QUE EL PIE NUNCA MAS PODRIA USARLO, QUE TENDRIAN QUE CORTARMELO!
A MI MADRE SE LE VINO EL MUNDO ENCIMA Y DE ALLI, EN BRAZOS ME SACO LLORANDO. 
YO ERA MUY PEQUEÑA Y RECUERDO QUE LE PREGUNTE PORQUE ESTABA LLORANDO,
"mama porque tas chorando
non chores mama, co pe xa non  doy
xa ta curado". 
POR AQUEL ENTONCES MI PADRE EN EL EXTRAJENRO ESTABA TRABAJANDO.
PRONTO VINO, AL AVISARLE MI MADRE, VINO DE INMEDIATO.
EN EL HOSPITAL ME INGRESARON, EL PIE NO LO PERDÍ SOLO EL PRIMER DEDO MAS PEQUEÑO ME LO DEJARON,
 MI MADRE SIEMPRE ESTUVO, EN TODO MOMENTO A MI LADO.
RECUERDO QUE CUANDO SALÍ
DESPUES DE MAS DE UN AÑO.
BAJANDO LAS ESCALERAS DEL PIRULI EN VIGO,  AL LLEGAR ABAJO ME DIJO, "HOY ES EL DÍA DE TU CUMPLEAÑOS" FELIZ YO ME SENTÍ AL PODER VOLVER A CASA, PERO YA NADA FUE IGUAL PORQUE NOS TRASLADAMOS,  CUCA VINO CONMIGO PERO CABALGAR SOBRE SU LOMO YA NUNCA MAS ME DEJARON  Y A SU LADO ME QUEDE, HASTA QUE YA DE MAYOR, POR NO PODER COMER SE MURIO.

NUNCA RECORDE O NO QUISE RECORDARLO, PERO ES MAS POSIBLE QUE LA YEGUA NUNCA ME PISARA,
PUDO SER UNA PIEDRA DE LA PARED LA QUE EN MI
PIE CAYERA AL INTENTAR SUBIR A LOMOS DE ELLA
O SIMPLEMENTE CON ALGUNA HERRAMIENTA DEL CAMPO  
YO ME DIERA, ELLA ME TRAJO  A CASA EN SU LOMO
MUY DESPACIO.
SIEMPRE LA RECORDARE A CUCA MI YEGUA, EN ELLA YO VIVÍ Y SENTÍ LA LIBERTAD Y EL CARIÑO QUE ME DABA.☆҉‿↗ISABEL CORREA PÉREZ❀◕‿◕❀ƸӜƷ
yo en el año 1965







OPERADA DEL PIE ESTANDO  INGRESADA EN EL HOSPITAL.                            





                                                                               

                                   
       


AL PIE DE LA LAREIRA



AL PIE DE LA LAREIRA
CUANTOS RECUERDOS, AL PIE DE LA LAREIRA EN PLENO INVIERNO!
SE IBA LA LUZ, PERO NO IMPORTABA NADA, LA VIDA SEGUÍA IGUAL, ALREDEDOR DE LA LAREIRA LAS GENTES YA ESTABAN ACOSTUMBRADAS.
EL FUEGO, APARTE DE CALENTARNOS TAMBIÉN NOS ALUMBRABA,ENTRE RISAS E HISTORIAS QUE LOS ABUELOS NOS CONTABAN, ASABAMOS LOS TORRENOS, QUE CON UN PALO PINCHABAMOS  Y EN LAS BRASAS CADA UNO LOS ASABAMOS . 


MIRANDO HOY ATRAS, PARECÍA QUE ESTABAMOS DE ACAMPADA!
A LA LUZ DE LAS VELAS JUGABAMOS A LAS CARTAS,


PARA GANAR, A VECES, HACÍAMOS TRAMPA.
CUANDO HABÍA TORMENTA, LOS TRUENOS ENTRE MONTAÑAS SONABAN MUY FUERTE, PARECÍA COMO SI EN EL INFIERNO LA GUERRA SE DESATARA.
LO QUE MAS ME IMPRESIONABA ERAN LOS RELAMPÁGOS, CAÍAN AL SUELO COMO ESPADAS BRILLANTES, ENTRE LOS PINOS, EL MONTE SE ILUMINABA, UNO TRAS OTRO, EL RUIDO ERA INFERNAL, Y LA FUERTE LLUVIA LO ACOMPAÑABA, GOTAS GORDAS CAÍAN SOBRE LAS TEJAS, EL CHORRO DE AGUA QUE CAÍA SOBRE EL TEJADO DE LA PUERTA, EL RUIDO QUE HACÍA ERA ENSORDECEDOR COMO SI AQUEL TEJADITO HECHO  POR EL ABUELO, ASENTADO SOBRE CAL Y BARRO, NO FUERA AGUANTAR.




YO PEGABA MI NARIZ CONTRA EL CRISTAL DE LA PEQUEÑA VENTANA, INTENTANDO VER EN LA OSCURIDAD, ESPERANDO A QUE CAYERA EL PROXIMO RAYO, PERO LA ABUELA ENSEGUIDA ME QUITABA, ERA PELIGROSO, ME DECÍA, TENTAR AL DIABLO DE ESA MANERA, PODÍA EL RAYO CAER SOBRE MI CABEZA, Y A LA CAMA NOS LLEVABA , CALENTITAS BAJO LAS MANTAS.
SE OÍA EL CREPITAR DEL FUEGO DESDE LA CAMA Y A LOS ABUELOS  SENTADOS AL LADO DE LA LAREIRA,  HABLANDO BAJO, Y CON ESA MUSICA  DE LA LLUVIA Y LA LEÑA ARDIENDO NOS QUEDABAMOS DORMIDAS, MI HERMANA Y YO BAJO LAS MANTAS CALENTITAS.
☆҉‿↗ISABEL CORREA PÉREZ❀◕‿◕❀ƸӜƷ





sábado, 28 de abril de 2012

LOS CURROS:


              

















El municipio de Oia es uno de los pocos lugares donde aún se celebran los curros o rapa das bestas, una de las más vistosas celebraciones ancestrales gallegas. Allí se marcan cada año los miles de caballos salvajes que campan en las laderas de la sierra de A Groba. Aunque viven libremente, los caballos pertenecen a las comunidades vecinales de montes.
Algunos de los petroglifos encontrados en la zona atestiguan la presencia de estos animales hace cinco mil años. En recuerdo a eso, los dibujos de los hierros son similares a los grabados por sus antepasados sobre las rocas.
El día grande de esta fiesta es el domingo. Ese día, a media mañana, los ganade- ros bajan a las manadas de caballos desde el monte hacia el curro (el corral). Una vez aquí se separa a los animales para marcarlos. Para ello, los bestalleiros se abalanzan sobre ellos y los derriban: los potros nacidos durante el año se marcan con un hierro candente y a las yeguas se les cortan las crines. Las yeguas preñadas, las crías y los caballos vendidos o destinados a trabajar en labores agrícolas se conducen a otros curros.
Esta espectacular celebración está teñida de un aire festivo, y es común que junto a los curros haya puestos donde degustar pan de maíz, pulpo, vino y empanada, tan típicos en las romerías gallegas.

curro de la Valga: ultimo fin de semana  de Mayo
curro de Torroña: 1º fin de semana de junio
curro de Mougas:  2º fin de semana de junio






El día grande  cuando toda la familia se juntaba se pasaba el día juntos en una gran fiesta, se marcaban los caballos, se les cortaban las crines y se desinfectaban
 Libres por el monte,  recorriendo valles nacían libres, vivían libres  hasta el día que llegaba la gran fiesta  donde se reunían en el curro allì se contaban se dejaban otra vez libres, solo se recogían los enfermos o los que se vendían o si alguno hacia falta para trabajar en casa, los demás volvían a los montes. Se formaban manadas de caballos salvajes.

AL VIENTO TUS CRINES VUELAN 
RECORRES LOS MONTES  DONDE NACISTE
CONOCES CADA RECODO DE CADA CAMINO
CAMINO QUE HACES CADA DÍA RECORRIENDO TU TERRITORIO
TU ERES EL JEFE DE LA MANADA QUE LLEVAS CON ORGULLO POR LAS CAÑADAS
LOS MONTES DE LA GROBA TU CONOCES PALMO A PALMO
AHÌ NACISTE AHÍ SERAS LIBRE HASTA QUE LA MUERTE TE ALCANCE
PORQUE TU AL VIENTO VUELAS COMO SI TUVIERAS ALAS
CABALLO SALVAJE VIVES FORMAS PARTE DEL PAISAJE           ☆҉‿↗ISABEL CORREA PÉREZ❀◕‿◕❀ƸӜƷ







jueves, 26 de abril de 2012

"EL CANTO DEL CARRO"


A PARTE DE ANIMAR A LA YUNTA EN SU CAMINAR LENTO, CUMPLE LA MISIÓN DE ALERTA DE OTROS CARROS QUE VENGAN POR EL MISMO CAMINO EN DIRECCIÓN CONTRARIA, PARA EVITAR EL ENCUENTRO EN UN LUGAR ESTRECHO, LO QUE HARIA IMPOSIBLE EL PASO.
POR OTRA PARTE LOS CAMPESINOS SE CUIDAN DE ENGRASAR EL EIXO Y PONER TODO A PUNTO, PARA QUE EL CARRO CANTE BIEN HECHO QUE PARA ELLOS ES MOTIVO DE ORGULLO Y PARA EVITAR EL CALENTAMIENTO DEL "EIXO" HASTA EL EXTREMO DE QUE PUEDA ARDER. ENTONCES SE ENGRASA O SE LE HECHA AGUA AUMENTANDO ASI SU "CANTO" SEGÚN DICE LA SIGUIENTE CANTIGA.

SE QUERES QUE O CARRO CANTE
COMPAÑEIRO MEU VECIÑO
SE QUERES QUE O CARRO CANTE
MOLLALLE O EIXO NO RIO.










se queres co carro cante mollalle o eixo no rio
que despois de mollado canta como un asuvio







xa non canta o carro na nosa Galicia
apagouse lle  a voz 
que era unha delicia
 pasiño a pasiño
muy a modiño
o compas do cantar
o son dunha cantiga
pola metida do sol
el sempre chegaba
e co canto do galo
xa outra vez se marchaba
rrecorria os montes              
corredoiras formaba                     
o carro cantarin
que ledicia sempre me daba
cuando o  seu canto
de lonxe se escoitaba.
☆҉‿↗ISABEL CORREA PÉREZ❀◕‿◕❀








LAS HUELLAS DEL CARRO:


Cada carro tenia un sonido distinto, se sabia que carro era por el sonido que emitía cuando iban cargados cuesta abajo al apretar los frenos chirriaban mas.
Recuerdo cuando era niña el canto de los carros por las corredoiras alla en aquel pueblo en Galicia.
☆҉‿↗ISABEL CORREA PÉREZ❀◕‿◕❀




Huellas de carros  en los muiños do folon o picon






El carro no necesita caminos,el hizo los caminos
que hay
 No había obstáculo que no le dejara avanzar si las vacas podían, el carro iba detrás
 Con paso lento, pausado pero siempre avanzando hasta llegar.
Sobre tierra, piedra de granito en  esas
piedras del camino
quedaron grabadas por siempre 
las huellas del carro.
Amigo, compañero indispensable
del pobre campesino.
No podía faltar en cada casa un carro
y si no se tenia la yunta 
se arreglaban entre vecinos compañeros
hermanos
 Todos a una siempre ayudando
todos eran iguales todo se hacia conjunto
buscar el carballo para hacer un buen carro
en la era se trillaba el centeno
al monte todos juntos se escojian los pinos
y si algo fallaba todos echaban no una
si no las dos manos.
Había carros subiendo y bajando
unos con carga
otros ya aliviados
subían y bajaban
al compás de su canto
por esos caminos empinados
las huellas en ellos 
quedaron grabados.☆҉‿↗ISABEL CORREA PÉREZ❀◕‿◕❀







¡Carriño forte e xeitoso
meu carriño
arrolador e mimoso
como berce dun meniño!
¡Meu carriño cantareiro
o de xugo e cabezalla
coa puntiña da navalla
pulidos da miña man!

¡Lévame, meu carro, leva
pola meiga terra nosa
que amiña alma soudosa
lonxe del non se afai!
¡Léame por onde escoite
a fala doce e sentida
entre bicos desprendida
no colo da miña nai!

¡Roda polos nosos eidos
anque hai lama e camiño
é tua terra, meu cariño
ea a terra dos meus abós!
¡Non collas pran chan alleo
no me leves a Castela
que non quero nada dela
xa que arrenegóu de nós!, etc.
POEMA DE  CABANILLAS










http://blip.tv/antonio-lomba/o-carro-desaparece-do-rural-galego-5473198

miércoles, 25 de abril de 2012


DE NIÑA ME GUSTABA ESTAR SIEMPRE CON LOS ANIMALES CON LAS VACAS
LAS OVEJAS LOS CABALLOS, NACI EN UN PUEBLO MUY PEQUEÑO SANTA COMBA CON SU ERMITA SANTA COLUMBA, TENIA UNA ESCUELA MIXTA
A LA ESCUELA VENIAN LOS NIÑOS Y NIÑAS DE MAVIA Y SANTA COMBA
EN LOS AÑOS 60 MAS O MENOS TENIA SANTA COMBA 12 CASAS HABITADAS
+-70 HABITANTES DE LOS CUALES 24 ERAN NIÑOS HOY EN DIA TIENE 13 CASAS HABITADAS 31 HABITANTES DE LOS CUALES 3 NIÑOS 1 NIÑA.
LAS OVEJAS SON TODAVIA HOY LOS ANIMALES QUE MAS HABITAN EN SANTA COMBA, ESTA ES LA CARRETERA QUE VA A MAVIA, ESTE PUNTO PRECISAMENTE SE LLAMA"O PINIÑO".
ESTA CARRETERA SE HIZO EN LOS AÑOS SESENTA MAS O MENOS EN EL AÑO   1965-1966.

esta es Santa Columba desde el primer domingo de Mayo hasta el 4 de Agosto permanece en Santa
Comba despues la traslada a Loureza donde permanece hasta el proximo Mayo.

ESTA ES LA ERMITA DE SANTA CALUMBRA CADA PRIMER DOMINGO DE MAYO SE CELEBRA LA ROMERIA.


ESTOS SON LOS HOMBRES DEL PUEBLO DE SANTA COMBA AYUNTAMIENTO DE OIA EN EL AÑO 1964 EN LA FIESTA DE LA PATRONA SANTA COLUMBA
EL TERCERO POR LA IZQUIERDA MI PADRE FLORINDO CORREA.
EL ULTIMO A LA DERECHA MI TIO PEPE HIJO DE MI ABUELO.


MIS PADRES Y MI HERMANA YO EN BRAZOS DE MI PADRE EN LAS FIESTAS
DE LA PATRONA  SANTA COLUMBA  AÑO 1964.
☆҉‿↗ISABEL CORREA PÉREZ❀◕‿◕❀

CUANDO O CARRO CANTA










Santa Comba, Mavia, Torroña, Loureza e Burgueira e tamen quero recordar a Portela 
allá en lo alto del monte en aquel pueblo donde nací
tumbada sobre la hierba cerraba mis ojos
escuchaba el canto de las ruedas
ruedas de los carros que tirados por bueyes y vacas de estos poblados, sus huellas quedaron grabadas en piedra, 
piedras del camino por donde transitaban con mercancias arriba y abajo, el sonido de los carros también en mi recuerdo para siempre quedaron grabados
Ya no se oyen los carros por los montes cargados de leña, hierba maiz, patatas o el abono para los campos
Se limpiaban los montes
y se cargaban los carros
para hacerle la cama al ganado
Todo eso recuerdo
cuando era niña en mi pueblo
montañesa nací
orgullosa de serlo
Santa Comba siempre presente tengo
con su ermita de Santa Calumbra vendita
las gentes que te acojén
en abrazos te deshacen
recordando cuando era niña
hace muchos años
.☆҉‿↗ISABEL CORREA PÉREZ❀◕‿◕❀ƸӜƷ





LOS DEL PELO PLATEADO


Un rayito  de sol sobre tu pelo plateado,

bien de mañana te levantas, con el canto

del gallo.

Cuando empieza a salir el sol,en camino

ya te has puesto, para ir con el carro al monte,

que leña hace  falta para encender el fuego.

Los inviernos son duros, en este rincón de 

Galicia, y buena falta hace tener leña en 

abastecimiento.

En la lareira ponemos buenos troncos ardiendo,

aunque al principio hacen humo, luego calienta 

el fuego.

alrededor de la lareira todos nos reunimos, 

charlando y comiendo, así pasan las horas, así pasa

el tiempo.




Los del pelo plateado no necesitan de entendidos

que les digan que el tiempo  ha cambiado,

ellos saben muy bien, llevan toda la vida en el 

campo, saben cuando va a ventar o si lloverá a

cantaros.

Si las temperas han quedado de arriba o de abajo.

La luna les indica , cuando es tiempo de sembrar

o de la recogida, saben leer sus signos, para tener

buena cosecha, miran siempre a la luna que les 

habla de cerca.

Los del pelo plateado siempre están en alerta,

escuchan lo que dicen sus campos, observan  a la

naturaleza, saben cuando sembrar y si sera buena

cosecha, cuando recolectar y guardarla en la 

despensa, aquello que le sera de sustento todo el 

año.☆҉‿↗ISABEL CORREA PÉREZ❀◕‿◕❀ƸӜƷ









HASTA EL CUARENTA DE MAYO NO TE QUITES 
                              
                                      EL SALLO 


La mañana amanecía con un sol  radiante , así lo

comunico la televisión hacía un instante, pero el

abuelo aviso que el cielo negro se pondría.

Los que venían  de la ciudad, ni caso le hacían

al abuelo, que en el campo lleva toda su vida 

De pronto sin previo aviso  e igual que si fuera

un castigo, el sol se nublo, una nube negra  delante

de Lorenzo se ponía, nadie le dio importancia 

aquello era insignificante.

Pero el viento de pronto, cada vez con mas fuerza

soplaba del Noroeste y con el nubarrones  traía .

El abuelo sonreía, buena falta al campo le hacía el 

agua que ya poca había.

Dijo a los presentes, que se preparaban para ir de 

romería, que cogieran buenos abrigos, que falta

les haría ya que Lorenzo ya no se iba a ver en todo el 

día.Nadie le hizo caso:"un chaparrón pasajero," le

decían todos al querido abuelo, pero según 

avanzaban las horas cada vez más oscuro el cielo 

se ponía, y nubes negras traía el viento  del Noroeste

Al estar presentes todos en la romería, menos el 

abuelo, que no quiso salir ese día.

El cielo se desato la más grande de las tormentas

y todos bien mojados llegaron de vuelta, no 

pudierón disfrutar de la ansiada romería.

El abuelo bien sabía decía " que se olía la humedad

en el aire y sus huesos le dolían, cuando el viento

soplaba y esa humedad traía".

"Estamos en el mes de Mayo, y parece verano", pero 

el abuelo bien les decía  que" HASTA EL CUARENTA

DE MAYO NO TE QUITES EL SALLO"

Muchos años vividos, y otros tantos aprendidos,

observando cada día la naturaleza.

Nadie le discute al abuelo su buena sabiduría!

                             ☆҉‿↗ISABEL CORREA PÉREZ❀◕‿◕❀ƸӜƷ